Μιλούσε για μια παλιά πέτρινη σκάλα, φωτισμένη από το φεγγάρι, και για νεράιδες που κατέβαιναν κρατώντας γλάστρες με σπάνια αρωματικά φυτά· το καθένα συμβόλιζε μια ιδέα που μπορεί να ριζώσει βαθιά μέσα μας και να μεταμορφώσει τον τρόπο που ζούμε και επικοινωνούμε…
Μέσα από αυτήν την αφήγηση, τα παιδιά μας ανακάλυψαν τι σημαίνει να μοιράζεσαι με γενναιοδωρία ψυχής, να δημιουργείς σχέσεις που χαρίζουν ζεστασιά και να χτίζεις έναν κόσμο, όπου κάθε άνθρωπος έχει θέση και αξία
Μαζί με τους μαθητές του Ειδικού Σχολείου, φύτεψαν είκοσι διαφορετικά βότανα· ένα για καθεμιά ιδέα που αξίζει να ανθίσει και να δώσει άρωμα στις εμπειρίες μας
Το παραμύθι έγινε εμπειρία και η εμπειρία μάθημα ζωής. Γιατί, όταν η επικοινωνία καλλιεργείται με στοργή και ανοιχτή καρδιά, τότε…κάποτε γίνεται κήπος…Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη… Κάθε συνάντηση μπορεί να γίνει παραμύθι, όταν γράφεται με φροντίδα και αληθινή αποδοχή κι αγάπη 
